|
و چون مؤمن دائم به ياد خدا و در حكم نمازگزارست تا ممكن شود غسل و اگر نشد وضو و الا تيمم داشته باشد كه حفظ از شيطان و سلاح جهادست مخصوصاً در زيارت مؤمنين و مجامع ديني و خواندن قرآن طهارت و بوي خوش خوبست و بايد كوشيد كه باطن هم پاك شود.
ساير احكام شريعتي و فرمانهاي خدايي كه در قرآن ذكر شده يا بزرگان كه مبین قرآنند فرمودهاند بايد تا بشود رفتار كرد و كوتاهي ننمود چون دوست ميپسندد كه آنچه پسنديده آنها بوده مستحب در فقه ناميده شدهو تا بشود بايد بجا آورد كه غالباً آثار دنيوي هم برآن مترتّبست.
امر به معروف و نهي از منكر امر به معروف و نهي از منكر دو پايه استوار و دو نگاهبان اسلامند كه به عنوان آمريت وظيفه صاحبان امرست يا كساني كه اتّصال به آنها يافته و خود رفتار بر آن داشته و از آفات نفساني خلاصي يافته و در كنف حفظ خدايي قرارگرفته نيك و بد اشخاص را دانسته باشند و زمان را مقتضي ديده به اندازه اقتضاء و پيشرفت امر و نهي نمايند و به عنوان نيكي خواستن براي برادران و دلالت بر خير و همراهي در نيكي و پرهيزگاري و پيشرفت و نگاهداري قانون الهي و جلوگيري از شيوع بدي و تنفر قلبي از بديها و تشويق و كمك در نيكيها بطور مقتضي از وظايف تمام مسلمين است با دانستن نيك و بد و مواقع آن و رفتار خود برآن والبته بهترين امرو نهي به رفتارست كه مؤثرست غالبا.
جهاد جهاد بزرگ كه كوشش با نفس در بندگي خدا و رستگي از دنياست واجبست بر مؤمنين كه بايد با اسلحه ذكر و فكر و كمك همت باطن پير جهاد با شيطان نمايند و كوشش ظاهري براي توسعه و حفظ اسلام و اسلاميت و جان و مال را در راه حق دادن و جهاد كوچك در صورت امر امام با دشمنان خارجي با اسلحه جنگيدن بر تمام مسلمين مگر اشخاصي كه معاف شدهاند واجبست و هكذا دفاع از مهاجم در هر زمان با امكان و آموختن آداب جنگ در هر زمان براي مسلمين عموماً و مخصوصاً شيعه كه انتظار ظهور امام و جهاد در ركاب آن بزرگوار دارند لازمست.
حج برمسلمين هر كس بتواند چنانكه اگربرود به حج مكّه و برگردد زندگاني او به هم نخورد واجبست و تربيت و سياحت و افزوني هوش وتجربه وبركت وقدرداني نعمت بعد از آن مشهود ميشود.
انفاق و ساير انفاقات واجبه و مستحبه براي كاهاندن بستگي دلست به دنيا و توجه به مالكيت حقّه حق تعالي و مراقبت عايدي (درآمد» و حساب خرج (هزينه) كه تا بتواند بسازد و خرج افزون از دخل نكند كه به وام گرفتار شود و بركت براي پرداخت آن وعده داده شده و دهنده كه روزي ميدهد ميتواند كمتر يا بيشتر نمايد يا از راهي كه گمان نميرود ببخشد و حفظ كند يا ببرد مخصوصاً در فطره كه اظهار بندگي و ياد داشت بيعت و نمايش فطرت ايمانست تأكيد بيشتر شده است و انفاقات مستحبه از قبيل ضيافت و مساعدت مؤمنين و صدقات و اطعام و كسوه فقرا و ساختن آسايشگاه عمومي از قبيل پلسازي و حوض و حمام و مساجد و بيمارستانها و آموزشگاهها و مانند آن با توانايي و ميانهروي پسنديده خدا و خلقست و موجب دوستي و حفظ و رفع گرفتاري و بليه است و اختصاص به دسته معين ندارد آسايش نوع بايد منظور باشد و هر چند ظاهرسازي بيحقيقت و تقيد بينتيجه در آن كمترباشد بهترست.
|