|
برادران من تمام خلق دستساخت و آثار حقّند از اين جهت بايد برحسب عهد خدايي با همه شفقت و مهرباني كنيم و بكوشيم تا ديده دل باز شود و همه را آئينه ديدار يار ببينيم و در هر حال بايد بد احدي را نخواهيم. و با نوع بشر خيرخواه و همراه باشيم كوچكان را مانند پدر و جوانان را برادر و پيران را فرزند باشيم و كمك در كار همه نمائيم بطوري كه زيان آن به ديگري نرسد و البتّه مؤمن مقدم بر ديگران است كه بايد به خدمت آنها بايستيم و بهتر دوست داريم و يگانه باشيم و مسلم بر اهل كتاب وآنها بر سايرين مقدمند.
تطفيف - انصاف و كم دادن و بيش گرفتن در كيل و وزن بد است بلكه مؤمن در همه پندار و گفتار و كردار خود بايد كم نفروشد و بيش نخرد و آنچه به خود روا دارد به ديگران روا داشته باشد كه يك معني انصافست. و بايد از آنچه انساني را به بيكاري عادت دهد و بار گردن جامعه سازد تا چه رسد كه خانمان برانداز باشد پرهيز كند مانند عادت به مجالس خوشگذراني و شرب و قمار و مشاقي كيميابازي و ترياك و حشيش و مانند آنها كه دستورات اسلام بر پايه كار و مردانگي و بندگي خدا گذارده شده و در هر كاري هم ميانهروي خوبست كه تن فرسوده و روح خسته و مزاج ناتوان نگردد و بين شش ساعت و هشت ساعت در شبانهروز به تفاوت كار فكري و جوارحي و تفاوت هواي گرم و سرد و تفاوت كار و مزاج و محل بايد كار كرد مگر مورد لزوم. و تنبلي هم بد و تباه ساختن حق جامعه است و تقيد به كسب و كار هم يكي از امتيازات سلسله عليه نعمت اللّهيه بوده و هست كه در كوشش بحمداالله سرمشق بوده و هستند و در خرج هم بايد ميانه روي كرد كه در هر كار تندي و كندي ناپسندست و چنانكه پيشتر هم اشاره شد نبايد خرج را تا بشود جلو انداخت بلكه آنچه را درآمد است مختصري پسانداز كرد و آنچه بماند بر زندگاني تقسيم كرد كه معني قناعت و سازش است نه اينكه بتواند و بر خود سخت بگيرد و نبايد انسان در خرج نگاه به بالادست نمايد كه هميشه به رنج باشد بلكه به نادارتراز خود نگاه كند كه خوش باشد.
كسب منهي و بعضي كسبها كه نهي رسيده ودر نزد مردم هم بدنما و ننگست مانند قصابي و شكار واحتكار بيبركتي آنها پيداست.
ربا و از ربا كه مخصوصاً در قرآن مجيد تهديد سخت دارد و در حكم اعلان جنگ با خدا و رسولست دوري گزيند و ربا غير مضاربه و غيربيع است كه رواست.
كسب و بايد انسان كه بالطبع مدني آفريده شده و به يكديگر محتاجند كمك به هم نمايند و هر كسي كاري انجام دهد كه پيكر بيهوده و بار بر جامعه نباشد و تكيه به خدا و استغناء داشته چشم داشت و طمع نداشته باشد كه چشم داشت و تكيه به ظاهر بزرگان هم بد است بايد از باطن آنها خواست. و در كاركردن كه پسنديده خداست بايد كوشيد و تا توانست به آموختن هنر استاد خود تنها قناعت ننموده هميشه كنجكاوي براي آگاهي بر مجهولات كرده و هنر خود را ترقي داد و اگر چه دارا باشد كه از دارايي خود بتواند زندگاني كند بايد كمك جامعه نمايد ولو به رسيدگي و آباداني دارايي خود كه سرانجام آن آسايش مردمست و از گدايي و دزدي كه دو نقطه مقابل كسب است و در اسلام نهي سخت شده است دوري بايد كرد كه مبادا در كسب حلال او هم پيدا شود و از دستوراتي كه در شريعت براي معاملات رسيده تجاوز نكند كه مالك حقيقي تصرّف آن را روا ندارد ودر كسب خوشنودي خدا و كمك بندگان را بخواهد.
تحصيل
و پرورش تن و روان فرزند كه تحصيل هم از آن محسوبست با پدر و مادر است و خواندن و نوشتن را ميتوان براي همگي لازم دانست مانند اينكه خواندن كتاب حتّي كتب بيگانگان هم بعد از خواندن كتب خود و بينايي در دستورات بزرگان خود براي افزايش آگاهي براي همه خوبست و آموختن عقايد و احكام لازمه به اندازه حاجت براي همه لازمست، البتّه آموختن علوم مختلفه ديني يا دنيوي هراندازه بيشتربود با فراهم آمدن وسايل فضيلت و كمالست.
|
درباره وبلاگ  📃 درباره ما
🔹 مجموعه کتابخانه تصوف و عرفان در پاییز سال ۱۳۹۳ با هدف نشر و معرفی آثار فرهنگی و کتب با موضوع عرفان و تصوف از طرف جمعی از دراویش سلسله نعمت اللهی گنابادی به صورت مستقل تأسیس شده و فعالیت مینماید و تاکنون آثار بسیاری را در این زمینه ها به علاقمندان تقدیم کرده است. مطالب منتشر شده در سایت کتابخانه تصوف و عرفان لزوماً بیان کننده نظرات و دیدگاه های بزرگان سلسله نعمت اللهی گنابادی نمی باشد و کلیه حقوق مادی و معنوی نزد وب سایت کتابخانه "تصوف و عرفان " محفوظ می باشد. استفاده از محتوا و مطالب سایت با ذکر منبع "کتابخانه تصوف و عرفان" کاملا آزاد می باشد. مدیریت _ فرشید نجف پور
|
