كسب

و بايد انسان كه بالطبع مدني آفريده شده و به يكديگر محتاجند كمك به هم نمايند و هر كسي كاري انجام دهد كه پيكر بيهوده و بار بر جامعه نباشد و تكيه به خدا و استغناء داشته چشم داشت و طمع نداشته باشد كه چشم داشت و تكيه به ظاهر بزرگان هم بد است بايد از باطن آنها خواست. و در كاركردن كه پسنديده خداست بايد كوشيد و تا توانست به آموختن هنر استاد خود تنها قناعت ننموده هميشه كنجكاوي براي آگاهي بر مجهولات كرده و هنر خود را ترقي داد و اگر چه دارا باشد كه از دارايي خود بتواند زندگاني كند بايد كمك جامعه نمايد ولو به رسيدگي و آباداني دارايي خود كه سرانجام آن آسايش مردمست و از گدايي و دزدي كه دو نقطه مقابل كسب است و در اسلام نهي سخت شده است دوري بايد كرد كه مبادا در كسب حلال او هم پيدا شود و از دستوراتي كه در شريعت براي معاملات رسيده تجاوز نكند كه مالك حقيقي تصرّف آن را روا ندارد ودر كسب خوشنودي خدا و كمك بندگان را بخواهد.

+ نوشته شده در  2025/11/6ساعت 8:48  توسط فرشید نجف پور_( FARSHID NAJAFPOUR)  |