|
جمع شريعت و طريقت چه در احكام ظاهرو شريعت و چه آداب باطن و طريقت كه اين هردو نبايد از هم جدا باشد كه بدون يكديگرنتيجه نبخشد. شريعت اعمال راجع به تن و طريقت راجع به دلست. شريعت آراستن ظاهرست به طاعت، طريقت پاكيزه نمودن باطن است به اخلاق پسنديده و دوستي و ياد خدا و روشن ساختن دل به شناختن او. پس اين هر دو مانند مغز و پوست بلكه مانند لفظ و معنيست و مانند جان و تن و يا چراغ و روشنايي آن يا مانند دوا و اثر آن و جمع بين ظاهر و باطن و شريعت و طريقت از اختصاصات سلسله نعمت اللّهيه بوده و هست پس بايد مراقبت داشت و آن كس كه خود را نزديكتر داند بايد در رفتار بر احكامي كه در قرآن مجيد و خطاب به مؤمنينست بهتر بكوشد حتّي امور دنيا از كسب معاش و انماء مال و پرستاري عيال و تلذّذات حلال به قصد امتثال امر كه رسيده بنمايد عبادت نيز خواهد بود، و در اسلام به قدري توسعه در احكامست كه در هر كاري امريا نهي هست وميتواند مسلم تمام كارهاي دنيوي خود را با نيت امتثال بندگي خدا نمايد.
|